راهی جدید برای افزایش حساسیت به انسولین

 24 اکتبر 2017- امید به ابداع یک داروی جدید کاهنده‌ی قند خون بدون تحریک ذخیره‌ی چربی افزایش یافت.

محققان راهی برای درمان مقاومت به انسولین که مرحله‌ی قبل از ابتلا به دیابت نوع 2 می‌باشد، یافته اند. از مزایای این روش جدید اجتناب از عوارض جانبی مانند افزایش وزن است.

یکی از علل ریشه‌ای دیابت نوع 2، وضعیتی است که در آن سلولها به انسولین برای جذب و ذخیره‌ی گلوکز از خون پاسخ نمی‌دهند که به آن مقاومت به انسولین می گویند. بازگرداندن حساسیت به انسولین می‌تواند یک استراتژی موثر برای جلوگیری و درمان دیابت باشد، اما داروهای افزایش دهنده‌ی حساسیت به انسولین موجود همچنین موجب تحریک تولید لیپیدها(چربیها) می شوند که می تواند به تعدادی عوارض جانبی جدی منجر گردد.

 یک مطالعه‌ی جدید به رهبری محققان مرکز پزشکی دانشگاه کلمبیا نشان داد که امکان بهبود حساسیت به انسولین بدون بروز عوارض جانبی وجود دارد. این یافته‌ها بصورت آنلاین در مجله‌ی Cell منتشر گردید.

انسولین هورمونی که در پانکراس ساخته می‌شود به سلولها پیام می‌دهد که گلوکز را از جریان خون گرفته و برای تولید انرژی استفاده کنند. هنگامیکه سلولها به انسولین مقاوم می‌شوند، گلوکز در جریان خون تجمع می‌یابد که نهایتاً می‌تواند منجر به دیابت نوع 2 شود.

 محقق ارشد این پژوهش دکتر Domenico Accili مدیر مرکز تحقیقات دیابت دانشگاه کلمبیا می‌گوید: تاکنون تلاش دانشمندان برای یافتن راهی برای غلبه بر مقاومت به انسولین بدون افزایش تولید و ذخیره‌ی چربی‌ها ناموفق بوده است. یکی از رویکردهای مورد مطالعه، مهار پروتئینی بنام FOXO1 است. مطالعات حیوانی نشان داده‌اند که سرکوب FOXO1 موجب کاهش تولید گلوکز در کبد می‌شود. اما مانند سایر افزایش دهنده‌های حساسیت به انسولین، مهار FOXO1 همچنین تولید لیپیدها را تحریک می‌کند. بنابراین، درمان مقاومت به انسولین با یک مهار‌کننده‌ی FOXO1 که به طور گسترده‌ای عمل می‌کند منجر به عوارض ناخواسته‌ای از جمله افزایش وزن شود.

در مطالعه‌ی اخیر محققان به دنبال راهی می‌گشتند که بطور جزئی FOXO1 را مهار کنند تا بتوانند سطح قندخون را کاهش دهند اما تولید چربی‌ها را افزایش ندهند. یکی از نویسندگان این مقاله دکتر  Lindénاز واحد توسعه‌ی بیوتکنولوژی و داروهای نوآورانه‌ی شرکت AstraZeneca در گوتنبرگ سوئد گفت: آنچه ما باید درک می‌کردیم این بود که چگونه دو مکانیسم مرتبط با FOXO1با یکدیگر تفاوت دارند تا بتوانیم مهار کننده‌هایی اختصاصی تولید نماییم.

این تحقیق بر روی موشها انجام گردید. دکتر Accili و همکارانش کشف کردند که FOXO1 با پروتئینی بنام SIN3A برای محدود کردن تولید چربیها کار می‌کند. دکتر Accili گفت: این نشان می‌دهد که اگر ما بتوانیم مولکولهایی را بیابیم که بر روی بازوی تولید گلوکز FOXO1 کار کنند درحالیکه به SIN3A کاری نداشته باشد، می‌توانیم حساسیت به انسولین را بهبود بخشیم و قندخون را بدون افزایش تولید چربی‌ها کاهش دهیم. محققان با غربالگری یک میلیون مولکول کوچک، چندین مولکول با اثرات مورد نظر بر روی سلولهای کبدی یافتند.آنها جزئیات بیشتری از 3 عدد از این مولکولها را بررسی کردند. ادامه‌ی این تحقیق به طور بالقوه راه را برای توسعه‌ی گروه جدیدی از داروهای افزایش دهنده‌ی حساسیت به انسولین خواهد گشود.

دکتر Accili گفت: گام بعدی ما، بهینه سازی این ترکیبات برای آزمایشات حیوانی و بدست آوردن نتایجی است که زمینه را برای آزمایشات بالینی فراهم کند، ما بسیار هیجان زده هستیم که امکان ابداع راهی جدید و ایمن برای درمان مقاومت به انسولین و دیابت را یافته‌ایم.

 منبع و سایت خبر:

Cell, 2017; DOI: 10.1016/j.cell.2017.09.045

www.sciencedaily.com/releases/2017/10/171024105653.htm